Word allen hippie!

article
published at 03-04-14, by Joost de Kluijver

Er komt een moment dat je moet bepalen waarom je met duurzaam ondernemerschap bezig bent in ontwikkelende landen. Want rationeel is het niet. Ondanks dat ik altijd roep dat Afrika veel kansen biedt om een idee tot een succes te maken – je bent al gauw een outperformer in een hoop landen – heb je een stevig doorzettings- en incasseringsvermogen nodig.

Daar komt bij dat het – als je er rationeel naar kijkt - nergens op slaat wat ik in Ghana doe. Als verwende, blanke opportunity entrepreneur (niet te verwarren met de necessity entrepreneur, de categorie waar 95% van de Afrikaanse ondernemers onder valt), kom ik daar met verhalen over recycling van mobiele telefoons. Nummertje 326 op de lijst van problemen die opgelost dienen te worden, zou ik zo zeggen als je rond rijdt in Accra (Ghana).

Tegelijkertijd zie ik in Nederland de generatie 40’ers en 50’ers - ja, ik ga generaliseren -  die hun materialisme botvieren op ‘goed eten’ en autootjes (zelfs duurzame principes kunnen prima in de mal van bezit gegoten worden; de verklaring van het succes van Tesla, Prius,  ed.). Het lijkt mij zo hol allemaal. Misschien is er wel een stukje zingeving te behalen door alles te weten over auto’s of de nieuwste gadgets, maar ik zie het niet.

Op de bijeenkomsten waar ik de afgelopen maanden was zie ik een ander slag mensen. Die stonden veelal in het teken van het starten of ondersteunen van social entrepreneurship, initiatieven om duurzaamheid een impuls te geven, of hoe en waarom je moet investeren in duurzame projecten. Ondanks dat bij deze meetings soms de koffieprut recycling, biogasinstallaties, windmolens en verantwoorde chocola je neus uitkomen, heb ik wel vaker het gevoel op dezelfde lijn te zitten met deze mensen. Meer nog dan wanneer ik met mijn corporate counterparts in Europa gesprekken voer over de verduurzaming van hun beleid rondom mobiele telefoons. Dat kan maar 1 ding betekenen: ik ben een hippie!

De enige verdediging die ik nog kan aanvoeren is dat de positie van de hippie in de maatschappij aan het veranderen is. De tijd dat hippies louter schopten tegen het establishment -  op zich ook mooi - is voorbij. We doen mee, maar dan wel met het doel verandering te brengen zodat alles meer voldoet aan het ideaalbeeld dat we hebben; een beetje arrogantie is ons ook niet vreemd.

Als hippie vul ik logischerwijs mijn vrije tijd met het zeuren tegen mijn vriendin dat we plastic moeten recyclen en eerlijke kleren moeten kopen/huren. En als ik echt ruzie wil koop ik af en toe vegetarisch vlees, een product dat – in ieder geval bij de supermarkt – gemaakt lijkt te zijn om beginnende vleesvermijders weer terug in het gareel te krijgen.

Maar je hebt ook nog je zakelijke 5x8 uur te vullen, als hippie. De oplossing die ik dus blijkbaar heb gekozen is er één die – hoera! – ook nog lekker werkt in de kroeg en goed past bij de post-crisis tijdsgeest: sociaal ondernemerschap. Elke zichzelf respecterende bank of consultancybureau vertelt je hoe zij deze vorm van ondernemerschap een warm hart toedragen. De overheid is vol lof en investeerders vinden het een ideale manier om te compenseren voor hun centjes die in foute zaken zijn belegd. En het allerbelangrijkste: het past bij mijn hippie beginselen.

Ik kan dan ook niet anders dan het gospel verspreiden: word allen hippie!