Tegeltjeswijsheid

article
published at 16-02-15, by Chantal Heutink

Tegeltjeswijsheden kunnen bij tijd en wijle een dooddoener eerste klas zijn naar mijn mening. Vooral als ik lekker in de emotie zit, zit ik er al he-le-maal niet op te wachten.

Na weken bakkeleien is het dan zover, de lancering van een groot programma in Kisumu, georganiseerd door diverse partners. Aangezien ik nu in Kenia ben, mag ik ook komen opdraven. Jackline houdt me goed op de hoogte van de gang van zaken. Er kan wel in het programma staan dat we om 10.00 uur beginnen maar de werkelijkheid is vaak anders.

Uiteindelijk word ik om 13.30 uur gebeld dat ik kan komen en dat het programma nu echt van start gaat. Er zijn voetbalwedstrijden georganiseerd nabij een school, de tenten staan klaar, kleurrijke banjers wapperen heen en weer in de wind en de vele partners zitten op stoeltjes de voetballende kinderen aan te moedigen. Een gezellige boel bij elkaar.

Intern koken

Ik word ontvangen en naar een stoel geleid. Eén van mijn medewerksters gedraagt zich die dag op een bepaalde manier waar ik niet blij van word. Understatement van de dag; intern zit ik te koken. Ik pak haar het liefst direct bij de lurven. Mijn interne dialoog komt op gang. Aanpakken die hap en uitspreken is mijn eerste reactie. Van binnen weet ik dat dit niet zo effectief is, omdat de boodschap er dan ongenuanceerd uitkomt. “Hoezo niet effectief? Dan ben ik het in ieder geval kwijt!”, moppert de andere Chantal. Het is soms echt een gevecht om mijn primaire reactie in bedwang te houden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het me de ene keer wel lukt en de andere keer (nog) niet.

’s Avonds check ik bij een Keniaanse vriend; ‘Is dit een Mzungu ding, of is het gedrag van haar inderdaad niet zoals het hoort?’ Dit is niet een gevalletje cultuurverschillen, dat is het goede nieuws, alleen ík moet er nog wel mee aan de slag. Hoe pak ik het aan zodat ik haar een spiegel kan voorhouden en zíj er iets van kan leren? En daar komt het…..: “Laat ik er maar een nachtje over slapen”.

Geen klappen 

De volgende dag heb ik eerst een vergadering. Het akkefietje begint steeds meer naar de achtergrond te raken. Aan het einde van de meeting neem ik haar apart. Ik haal diep adem en zeg tegen mezelf: “Geen klappen uitdelen en niet direct tot de kern gaan, maar vragen stellen en haar uiteindelijk laten verplaatsen in de situatie”.

De weerstand die ik in eerste instantie voel - het lijkt gezeik en een tijdrovende en onnatuurlijke exercitie - blijkt later heel effectief. Ze kan eerst haar verhaal kwijt en voelt zich niet aangevallen door mij. Door zich in de situatie te verplaatsen krijgt ze de essentie mee en kan ze in de spiegel kijken. Haar onbewuste gedrag wordt bewust en we hebben er hartelijk om kunnen lachen.

Door er een nachtje over te slapen, is bij mij de angel eruit en ben ik in staat om een constructief gesprek aan te gaan. Wat een wijsheid hebben die tegeltjes toch!



Set up by

Join the talk