Schaamte over bosbranden in Indonesië

article
published at 16-11-15, by Paul Burgers, PhD.

In de taxi vanaf het vliegveld in Jakarta begint het gebruikelijke praatje met de taxichauffeur. Waar ik vandaan kom, of ik getrouwd ben, hoeveel kinderen. Logischerwijs krijgt hij van mij dezelfde vragen. Dan verandert het gesprek. Hij verontschuldigt zich voor zijn land en de regering. Net als veel Indonesiërs is hij het zat: de bosbranden.

Te laat

Toen de branden begonnen, vond de regering het niet nodig snel in te grijpen, zegt hij. Pas toen het compleet uit de hand liep, kwamen ze in actie. En natuurlijk veel te laat, zeker nu de veengronden in brand staan. Als dat eenmaal brandt, is er geen houden meer aan, dat weet zelfs ik, zegt hij. Wat moeten we met deze regering? Het frustreert hem zienderogen.

Moedeloos

Mijn meetings op het Ministerie van Bosbouw gaan al niet veel anders. “Indonesië wil een groot paviljoen opzetten tijdens  de mondiale klimaatconferentie (COP 21) in Parijs in December. Hier zou campagne gevoerd gaan worden over hoe ver Indonesië al is met het REDD+ mechanisme, het -mondiale mechanisme om bossen te beschermen via CO2-compensatie. Maar ja, je staat als land toch volledig in je hemd wanneer je dit door laat gaan na al die bosbranden? Wie durft daar nu nog de Indonesische politiek te promoten, wordt er gezegd”.

De moedeloosheid en boosheid lijkt te gaan winnen boven de toch altijd positief blijvende meerderheid. Dit wordt pijnlijk duidelijk als ik het complex verlaat en er slechts een handjevol demonstranten bij de uitgang van het ministerie zie staan. Waarom komt het hele land niet in opstand?

Ook gouden tijden

Ondanks deze enorme wolk van schaamte, zijn er ook positieve geluiden. Neem Pak Agus, onze chauffeur die al bijna 20 jaar onze gids, steun en toeverlaat is. Hij durft het niet hardop te zeggen, maar hij heeft gouden tijden gekend de afgelopen vier maanden. De vliegvelden van Jambi en Pekanbaru op Sumatra zijn bijna al die tijd gesloten geweest vanwege de rook. Alleen vliegveld Padang bleef open, in de stad waar hij woont.

Nu is een rit naar Padang vanuit Jambi of Pekanbaru  een vermoeiende reis van zo’n 5 – 7 uur per auto. Maar hij is bijna onafgebroken op en neer gaan rijden om mensen weg te brengen of op te halen van vliegveld Padang. De enige mogelijkheid om nog te kunnen reizen.

Nooit meer brand

En in onze CO2 sites toch ook hoopvol nieuws. Sinds we hier begonnen 5 jaar geleden, is er nooit meer een brand geweest, vertellen de boeren. Daarvoor was dat er bijna ieder jaar, zeker in een droge tijd als nu. De mensen zijn voorzichtig geworden, omdat ze weten dat er van alles mogelijk is op de kale hellingen, zeker met onze “zero-burning” methode. Daarnaast blijkt het idee dat door het plattrappen van het gras er een dichte isolatie- deken ontstaat tegen uitdroging van de bodem, een prima oplossing om de lange droge tijd en de maanden van rook door te komen.

De boeren besloten even niets te doen aan de nieuwe bodem-vegetatie die het inmiddels vergane taaie gras verving. Vooral rond de bomen heeft men ervoor gezorgd dat er een voldoende dichte begroeiing bleef, zodat de droogte weinig invloed zou hebben op de bomen. Zo hebben de bomen het deze  moeilijke maanden prima gered, zonder dat mensen naar buiten moesten om in de dikke rook de bomen te verzorgen.

Onder: nieuwe vegetatie

Met de regen vedwijnt de rook

Vlak voor mijn aankomst is het als een gek gaan regenen. Met de aanhoudende regens verdween ook de rook. En al snel begint het gewone leven weer. Ja pak Paul, vertelt een boer mij. We hebben tegenwoordig drie in plaats van twee seizoenen. Een regenseizoen, een droog seizoen, en een rookseizoen. Ze kunnen er weer hard om lachen.



Set up by
Owner CO2 Operate BV

Join the talk