Loslaten

article
published at 12-02-15, by Chantal Heutink

Het is zo gemakkelijk om te zeggen dat het Keniaanse team, onder leiding van onze Executive Director, het zélf moet doen. ‘Ownership’ nemen, zoals dat vaak zo mooi wordt gezegd. Maar wat betekent dat dan in de dagelijkse praktijk? En hoe ga ik er zelf mee om als ondernemer?

Ik kan je vertellen, het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk. Gedreven door ambitie. Gedreven door mijn visie. In mijn hoofd is het duidelijk hoe ik het voor ogen heb met I-Care en onze plannen. Ik heb de neiging om veel zelf te doen: In de tijd dat ik het heb uitgelegd en iedereen heb meegekregen, heb ik het zelf al gedaan. Een makkelijke valkuil, waar ik al heel vaak ben ingetrapt.

Hoge eisen

De organisatie wordt groter. In de loop der jaren ben ik – evenals als mijn rol – veranderd. Van dagelijks met mijn hakken in de modder, bouwen en zelf op het zolderkamertje klungelen, tot groeien naar een tactisch en uiteindelijk strategisch niveau. Daar horen heel veel taken niet meer bij en toch ben ik geneigd die taken zélf te blijven doen, wat mijn Keniaanse team ook weet. De criticus en Miss Perfect in mij spelen daar een belangrijke rol in.

Ik stel hoge eisen aan mezelf en mijn omgeving, maar wie kan daar aan voldoen? En hoe lang hou ik het vol, het jagen en zelf doen? En nog belangrijker: in hoeverre motiveer ik daarmee mijn team om dingen te leren door vallen en opstaan? En past deze werkwijze bij het basisprincipe van waaruit we ooit als Stichting Afri-Can zijn begonnen: because we believe everybody can? Het antwoord laat zich raden.

Niet op deze manier

Het is zo dubbel. Aan de ene kant heb ik moeite met loslaten en aan de andere kant verwacht ik wel dat het team aan de slag gaat. Anderhalf jaar geleden trok ik al eens aan de bel en riep ik tijdens een van de staff bijeenkomsten: “Op deze manier redden we het niet. Het kan niet zo zijn dat we vanuit Nederland steeds met geld komen. Het doel is zélf inkomsten genereren en op zoek gaan naar business”. “Ja, ja, ja”, zei iedereen en een maand ging het goed. We schommelde op en neer in dit frustrerende proces. Totdat ik begreep dat ik zélf een van de veroorzakers ben van dit gedrag. Ik kan honderd keer een beroep op ze blijven doen, maar als ik zelf steeds met de oplossingen blijf komen, hoe wakker ik dan hún eigen potentieel aan? Hoe ervaren ze zelf dat het anders moet, als de hulptroepen constant klaar staan?

Er komt iets op gang…

Kortom, ik moest een stap terug doen. Leren loslaten en de bal bij hun neerleggen. Leren om als ondernemende coach in te spelen op de situatie en daarmee te spelen door mijn mond te houden, vragen te stellen, te adviseren of het voor te doen. De geldstroom is nu tijdelijk geminimaliseerd en wat gebeurt er? Er komt een andere beweging op gang. Ik heb de gelegenheid gehad om op een afstand te kijken wat goed gaat en wat beter kan, c.q. wat we nodig hebben als organisatie om te groeien.

We zijn er nog lang niet en ik zal de aankomende periode nog veel olie nodig hebben voor mezelf en het team, want vastgeroeste patronen raken niet zomaar los. Maar dat geeft niet, want er is in ieder geval iets los gekomen en dat is het begin.

Het mooie van loslaten is, je hebt weer twee handen vrij voor iets anders.



Set up by

Join the talk