In het land waar compost een innovatie is...

article
published at 22-06-15, by Grensverleggers Redactie

En waar luchtbanden een luxe zijn, waar het land geploegd wordt met een os, waar men 84 talen en 200 dialecten spreekt, het vlees het liefst rauw gegeten wordt, ezels normale transportmiddelen zijn en kinderen graag stenen gooien naar fietsende buitenlanders.

Geschreven door Michiel Wolthuis

Waar men het liefst elke maaltijd Injara (een soort grote zure pannenkoek) eet, waar men bestek iets voor westerlingen vindt, waar nog nooit echt een democratie is geweest, het om half zeven donker is, waar iedereen nog naar de kerk of moskee gaat, waar het maar de vraag is of er benzine of diesel te krijgen is bij het tankstation, de koffie heerlijk is, waar iedereen enorm trots is om Ethiopiër te zijn en iedereen heel druk danst met zijn schouders…

Ja ik ben er nog! Ik zou bijna vergeten dat ik al vijf maanden in Ethiopië zit. Ik begin eraan te wennen; dagen zonder stroom, zonder water of zonder te kunnen bellen. Het valt mij niet meer op. In de tussentijd hebben we gelukkig wel voortgang geboekt. Het belangrijkste was dat de turner aankwam. Deze machine vertrok rond kerstmis vanuit Europa per boot naar Djibouti. Na veel papierwerk en hulp van de Nederlandse ambassade konden we de machine uiteindelijk in Ethiopië konden inklaren.

We hebben de generator en screeningsmachine (sorteermachine) geïnstalleerd. Over twee weken komt de laatste machine binnen die we lokaal in een werkplaats laten maken. Vanaf dan produceren we compost! Iets waar ik enorm naar toe leef. Niet alleen wachten de Nederlandse rozentelers op onze compost, we gaan ook 8.000 ton leveren aan lokale boeren. Vorig jaar hebben ze al kennis gemaakt met ons product. Sommige boeren gaven aan 30% meer opbrengst te hebben en 50% minder watergebruik.

Onder: Onze ‘turner’ in gebruik. De aerobe micro-organismen die van het organisch afval compost maken hebben zuurstof nodig. De turner maakt het materiaal kleiner zodat het beter composteert en voegt zuurstof toe.

Mission impossible

We mogen alleen nog niet onze hele marketingdoos openen. De Ethiopische overheid is niet overtuigd van het effect van compost en we zullen een onderzoek moeten starten naar het gebruik en effect van compost in de landbouw. Voorlopig zullen we het moeten houden bij de 8.000 ton en buitenlandse boeren. Hard werken, want om 8.000 ton te leveren moeten we meer dan 500 keer rijden met onze vrachtwagen. Een logistieke uitdaging die hopelijk straks in het regenseizoen geen 'mission impossible' wordt.

Het regenseizoen (juni – juli) is een periode waar ik tegenop zie. Dagen met een hele hoop mm regen, overstromingen, wegen die onbegaanbaar worden en elektriciteit die nóg vaker uitvalt. Hopelijk kunnen we door blijven werken en blijft ons terrein begaanbaar. Aangezien het regenseizoen erg belangrijk is voor boeren, is het belangrijk dat wij onze compost blijven leveren.

Onder: Ethiopiërs hebben ontzettend veel vee. Dat is een van de redenen waarom de grond zo arm is. Veel groen wordt kaalgevreten en de mest wordt verzameld en gedroogd om op te koken. Zelfs in Addis Abeba met 4 miljoen inwoners, toch geen kleine stad, loopt het vee nog op straat.

Bulldozer uitlenen

Helaas kan je hier niet op de gemeente vertrouwen wat betreft onderhoud van de wegen, hebben we gemerkt. Na drie brieven gaf de gemeenteambtenaar aan geen budget te hebben. Na doorvragen bleek hij het eigenlijk ook niet als zijn verantwoordelijkheid te beschouwen. Terwijl wij bereid waren onze vrachtwagen en bulldozer uit te lenen en onze transporteur de gravel wilde kopen... Helaas was dit niet genoeg. We hebben nu aangeklopt bij de provinciale overheid die de zaak hopelijk verder gaat oppakken.

Wie het eerste komt...

De verantwoordelijkheid die overheid voelt om publieke zaken op te pakken, is hier dus heel anders. Een ander exemplarisch voorbeeld is onze elektriciteitsaansluiting waar we een jaar geleden voor betaald hebben. Elke week bellen met het elektriciteitsbedrijf en langsgaan heeft succes gehad! Een soort van... Deze week werden we gebeld dat we direct met onze truck naar een andere stad moesten rijden om onze transformator veilig te stellen, anders zou een ander bedrijf het apparaat innemen. We zijn er zo snel mogelijk naartoe gereden, samen met de manager van het kantoor uit ons dorp. Daar aangekomen moesten we nog eens vier uur wachten op een kraan die de transformator op onze vrachtwagen kon tillen. Hopelijk hebben we nu wel snel een werkende aansluiting.

Tot een volgend bericht uit het regenseizoen!