Het jonge veulen

article
published at 14-05-14, by Chantal Heutink

Ik heb een hele weg afgelegd om te bereiken waar ik nu ben, en nog steeds voel ik me bij tijd en wijle een jong veulen. Ongeduldig, trappelend om de wijde wereld in te gaan en te ontdekken. Af en toe onzeker omdat het allemaal nog nieuw is en ik niet weet waar ik uitkom en welke weg ik moet inslaan.

Dan weer heb ik die bravoure en onverschrokkenheid en draaf ik door over heuvels en dalen, al springend over de vele slootjes onderweg. Het heeft me heel ver gebracht, maar het  jonge veulen moet weer even getemd worden. We gaan een nieuwe fase in, dus voor nu een pas op de plaats, kijken en beschouwen.

Het businessplan is klaar en we staan aan de vooravond van de pilot. In een ander blog heb ik al geschreven dat ik moet waken voor mijn missie en visie. Echter, er is meer dan dat, ik voel het aan mijn water, maar durfde het niet zo goed toe te geven: het gaat te snel. Huh, zeg k dat die constant up tempo leef?! Yep!! In het Westen zijn we zo gewend om door te razen en ik als doener heb er in het kwadraat last van. Alleen werk ik nu niet in het Westen, maar heb te maken met de Keniaanse cultuur en in de hectiek van alledag vergeet ik dat weleens.

Het knaagt, omdat ik tegen een aantal dingen in het businessplan voor nu nee zeg. Dat voelt in beginsel als falen. Het voelt alsof ik tijdens de businessplanning niet bij de les ben geweest, me door het enthousiasme heb laten meevoeren en nu terugkrabbel, alsof ik niet weet wat ik wil. Maar ik weet het wél, de kunst is alleen om ernaar te luisteren. Ik sta 100% achter het plan, het gaat me slechts om de uitvoering ervan en in welke fase wat uitgevoerd moet worden. Het is het tempo aanpassen op Kenia en onze doelgroep. Eerst de basis leggen en open staan om te leren wat wel en niet werkt.

Het is blijven afstemmen met het Keniaanse team en andere betrokkenen en hen meenemen in het proces.  Het is de finesse weten te vinden en kritisch blijven kijken naar het programma, wat we doen en de impact die we willen maken. Het is nee durven zeggen tegen elementen in het businessplan die in deze fase nog niet evident zijn. En het belangrijkste: het is tijd nemen met het team om hen voor te bereiden op de pilot, dus niet beginnen met sprinten terwijl we een hele marathon voor de boeg hebben. Tijd nemen voor de pilot gaan we doen middels een workshop in samenwerking met Thomas Schuurmans van ProPortion Foundation.

Voor mij is het weer een leerzaam proces. Doordat ik de snelheid nu wat temper ontstaat er veel meer ruimte voor verdieping en betrokkenheid. Het is nu niet het jonge veulen dat stampvoetend en eigenwijs doordraaft, maar een jong paard dat is gevallen en weer opstaat. Nee zeggen en de koers wijzigen is geen zwaktebod, het toont juist lef. Lef om te leren van fouten en dáár iets mee te doen. En het mooie van deze ontwikkeling, het team heeft er zin in en staat te trappelen om met z’n allen naar de wei te gaan! Jihaaaaaa!



Set up by

Join the talk