Het familiegevoel: een valkuil

article
published at 31-07-15, by Chantal Bakker

In Kenia, bij ons team, word ik gezien als mama Afri-Can. Een eretitel, want (groot)ouders in Kenia verdienen veel aanzien. Bij sommige dames, met name in de productie unit, wordt dit regelmatig uitgesproken. Dat heeft mooie kanten, maar ook een keerzijde.

Als ik er ben willen ze even met me praten. Komen ze ‘s ochtends gedag zeggen en willen bij tijd en wijle een knuffel of een luisterend oor. Een aantal dames die hun moeder hebben verloren zeggen ook hardop dat ik nu hun moeder ben en als rolmodel fungeer. Ik ben er trots op en het geeft me een warm gevoel.

Zodra er iets gebeurt binnen de organisatie, zoals ziekte of een sterfgeval, staat de ‘extended family’ klaar om voor elkaar te zorgen. Door geld op te halen, elkaar te bezoeken of andere hulp te bieden. Een nieuwe geboorte wordt gevierd binnen de organisatie en de jongens zijn onze toekomstige automonteur en de meisjes I-Care uiteraard.

Keerzijde

Zoals met zoveel zaken, ook dit verhaal heeft een keerzijde. Wat doe je met ‘familieleden’ die niet optimaal functioneren? Gooi je ze uit het warme nest of wordt alles met de mantel der liefde bedekt en krijgen mensen keer op keer een nieuwe kans? Want tja, we zijn een familie en moeten voor elkaar zorgen. En de meesten hebben een eigen extended familie en kinderen waar ze verantwoordelijk voor zijn, wat als een zware last op hun schouders rust.

Ja, de zorg voor elkaar is groot, maar hoe je het wendt of keert, we zijn een bedrijf waar mensen zijn aangenomen die betaald krijgen om te leveren en te presteren. We zijn geen sociale werkplaats en als die hoedanigheid ook niet zo opgezet. Al moet ik wel eerlijk bekennen, ons startpunt een aantal jaren geleden was anders dan hoe we nu een en ander aanvliegen. In de garage moet geld in het laatje komen door reparaties en onderhoud van auto’s en I-Care door de verkoop van het maandverband.

‘Special project’

Eén van onze mensen functioneerde niet optimaal. Ik heb veel tijd in haar geïnvesteerd en Alessandra, mijn vriendin, HR manager en coach, ook. Er hebben gesprekken plaatsgevonden en in de laatste Performance Review Meeting is het een en ander duidelijk aangegeven, ook dat het voor haar consequenties zal hebben als een en ander niet significant verandert. Op dat punt zijn we uiteindelijk gekomen.

Het is tijd om een beslissing te nemen. Als mens gaat dit echt aan mijn hart, want ik had het haar zo gegund. Als ondernemer weet ik dat ik nu de knoop moet doorhakken. Onze Executive Director wil haar in principe nog een laatste kans geven; nog een maand extra zo zegt hij. Waarom dan? Dan maak ik haar mijn ‘special project’.

Huh? Dáár heb je al die tijd de gelegenheid voor gekregen om dat te doen. Waarom nú dan en waarom dan het uitstel? Tja, slecht-nieuws gesprekken zijn niet zo Keniaans. Voor elkaar zorgen voert de boventoon. De P van Personeel is een belangrijke pijler, maar bij tijd en wijle moet je helaas dit soort pijnlijke beslissingen nemen.

Het is net als bij een boom: die moet je bij tijd en wijle snoeien, zodat die in vol ornaat weer verder kan groeien.



Set up by

Join the talk