Dubai: de markt betreden met duurzame tassen

article
published at 10-07-14, by Grensverleggers Redactie

Daar zit ik dan met mijn plannen om de wereld te verbeteren. In een hotelkamer in Sharjah, helemaal alleen met mijn verhaal en mijn duurzame producten. Na mijn onderzoekje in januari had ik vier weken Emiraten geboekt, daar zijn er nu al twee van voorbij zonder concrete resultaten.

Geschreven door Nassira Boudhan

Sterker nog, ik ben teleurgesteld en zie bijna geen andere uitweg dan twee weken eerder terug te vliegen naar Nederland om daar opnieuw te solliciteren naar een baan.

Aan het begin van het jaar zag alles er nog goed uit. Ik had een klein marktonderzoek gedaan in de Emiraten, om te kijken of er interesse was voor mijn tassen en andere leren accessoires. Het verhaal achter het label viel goed: vrouwen en kinderen helpen met werkgelegenheid en educatie. En ook op de samples van een aantal leren tassen die ik bij me had reageerde men enthousiast. Een paar aanpassingen hier en daar en ik was klaar voor de markt in de Golfstaten.

Maar ik kreeg het benauwd toen ik merkte dat veel mensen in Dubai en Sharjah liever met een namaak Louis Vuitton, Gucci of Chaneltas lopen, dan dat ze investeren in een handgemaakte en duurzame tas. Ze kopen voor 150 euro of minder een bekend ‘merk’, en het maakt ze niet uit dat het een massaproduct is, gemaakt in China, met absoluut geen verhaal erachter. Zolang de merknaam er maar groot opstaat en het liefst ook glinstert. Dat klopt toch niet echt met het eerder geschetste beeld, dat duurzaam en sociaal ondernemen vanzelfsprekend is voor een islamitische ondernemer.

Ik vond het vreselijk, kon wel huilen en dat heb ik ook gedaan. Het geld dat ik opzij had gezet om in mijn label te investeren raakte op, ik had nog net genoeg om er vijf maanden van te kunnen leven. Vanwege problemen met de webshop konden klanten geen bestellingen meer plaatsten, dus er kwam ook geen geld meer binnen. Mijn droom om zoveel mogelijk vrouwen en hun kinderen naar school te laten gaan moest ik opgeven.

Waar ik het meest verdrietig om was waren de vrouwen waar ik mee samenwerk. Vrouwen die ontzettend gemotiveerd zijn om mooie producten te maken, maar vooral gemotiveerd om alsnog naar school te gaan. En die het belang van educatie voor hun kinderen echt wel begonnen in te zien, alleen de middelen er niet voor hebben. Hoe moest ik dit aan hun vertellen, dat ik stop met A-lief?

De vrijdag daarop ging ik lunchen met wat vrienden. Ik was net gaan zitten toen een vriendin me vroeg naar de armband die ik om had. De anderen wilden het armbandje ook van dichterbij bekijken. Ik vertelde ze dat het net die week binnen was gekomen uit Marokko. Ze vonden het fantastisch, ook vanwege het Arabische en Latijns alfabet dat er opgedrukt is. Ik verkocht er ter plekke zes.

Via social media ging het vuurtje lopen, en diezelfde dag kreeg ik nog 22 bestellingen binnen. Ik had dat weekend dus ineens werk te doen. Ook al ging ik het met 28 armbandjes niet redden, toch kreeg ik er weer zin in. Twee dagen later had ik een afspraak met de eigenaar van een grote winkel voor fair trade spullen. De enige grote winkel in zijn soort in Dubai, want kennelijk is er daar niet zo veel vraag naar fair trade. En tot mijn grote verbazing was ook hij vooral geïnteresseerd in mijn producten met het alfabet.

Mijn laatste afspraak voor ik weer terug naar Nederland zou gaan was met de directeur van de lokale Kamer van Koophandel. Die ging uitermate goed, en we spraken een co-creatie af. Een geweldige opdracht, waardoor ik mijn reis alsnog moest verlengen met een maand.