Bewust Onbekwaam

article
published at 09-03-15, by Chantal Heutink

Ik zit in zo’n fase, en laat ik direct maar met de deur in huis vallen, zo’n verschrikkelijke fase: Bewust Onbekwaam. Zo’n fase dat je ziet dat je dingen niet zo handig aanpakt, maar dat die realisatie net even te laat komt.

Jaren ben ik bezig geweest om die tent, I-Care, op te zetten. Het product te ontwikkelen en te testen. Gericht op investeren in de productie unit en alles wat daarbij komt kijken. Het merk opbouwen en neerzetten. De boer op. Programma’s ontwikkelen. Fondsen werven en ga zo maar door. Doen, bezig zijn, creëren en knallen.

Het knaagt

De laatste maanden knaagt het. De omzet loopt achter. Frustraties van mijn kant. Het team dat zegt hard te werken, maar wat zich niet vertaalt in de cijfers. Excuses en oorzaken die alleen maar buiten worden gezocht. Hoezo zelfreflectie? “Het is kerst.” “De business in Kenia komt pas de 3e / 4e week januari op gang.” “De meisjes kunnen het niet betalen.” En ga zo maar door. Zijn de excuses legitiem? Ja zeker, daar wil ik niet aan voorbij gaan. Maar er is meer aan de hand, veel meer. In een ander blog heb ik er al iets over geschreven: los laten.

Gênant

Ik ben net weer een maand in Kenia geweest en realiseer me dat zowel ik als het team aan de slag moet. Het is voor mij meer dan los laten. Het is ook het managen van mensen. Mijn rol om contact te maken en erachter te komen wat hen motiveert. Mijn taak om over en weer verwachtingen uit te spreken en duidelijkheid te scheppen. Het is gênant om toe te geven, maar ik nam daar vaak niet de tijd voor. Te druk. Te druk met wat? Met de hele dekselse bende. Echt tijd nemen en individuele gesprekken aangaan is andere koek. Oprechte en open vragen stellen en in mijn geval; vragen waar geen antwoord of het oordeel in zit besloten. En het team? Aan hen de vraag: je kunt de hele dag druk zijn met werken, maar wáár ben je dan de hele dag druk mee en bereik je daarmee de juiste resultaten?

Zelfspot

Deze keer is mijn missie: de interne organisatie op orde brengen en alles wat daarbij komt kijken. Het is intensief en heeft me ongelooflijk veel tijd gekost. Op z’n tijd is het ook een pijnlijke constatering. Ineens ben ik me erg bewust hoe ik dingen doe en zeg. “Mwah Heutink, dat kan echt beter”, denk ik regelmatig. Het is heerlijk dat een vriendin, coach en HR Manager, een week is geweest en dat we ’s avonds onder het genot van een glas wijn hebben kunnen reflecteren met de nodige zelfspot. Dat maakt in de spiegel kijken voor mij wat minder grimmig.

Het wordt zo vaak in de managementboeken beschreven: personeel is het bedrijfskapitaal. Het lijkt zo simpel, huh, huh, maar het echt in de dagelijkse praktijk handen en voeten geven is een ander verhaal.

Veranderen kost tijd

Heeft het me ook iets opgeleverd dit pijnlijke leerproces? Uiteraard zie ik het liefst een radicale omslag, lekker met vuurwerk en geknetter, alleen zo gaat dat niet in de echte wereld; veranderen kost tijd. En ja, ik heb kleine veranderingen ervaren. Ik zie medewerkers die zich gehoord voelen. Vanuit dit horen hebben we een aantal essentiële dingen kunnen doorvoeren. Door waardering uit te spreken, in plaats van de kritische geest te zijn die alles vanzelfsprekend vindt omdat mijn eigen lat zo hoog ligt, zie ik mensen stralen. Het is een begin, voor mijn team en voor mij, want om me bewust te bekwamen moet ik nog héél véél oefenen.

En als ik denk dat deze ‘regels en leerschool’ alleen in Kenia van toepassing is, heb ik het mooi mis. Ook hoog opgeleide en zelfstandige professionals willen waardering en gehoord worden, dus ik mag aan de bak.



Set up by

Join the talk