Het verschil maken met thee slurpen

artikel
Gepubliceerd op 19-04-17, door Max Wohlgemuth Kitslaar

Max Wohlgemuth Kitslaar reed op een 40 jaar oude motor 17.000 kilometer van Chili naar NY. Onderweg bezocht hij 32 social enterprises. Op Grensverleggers deelt hij zijn ervaringen in een serie verhalen. In deel 2 ontmoet hij twee Argentijnen die door hun ideeën uit te voeren het verschil maken.

Als in de verte de bergtoppen verschijnen met daartussen de grenspas waarover ik vanuit Chili naar Mendoza in Argentinië zal rijden, stap ik af om een filmpje te schieten. Vanuit Mendoza zal het nog duizend kilometer zijn in een bijna rechte lijn naar het oosten, naar Buenos Aires.

Bij de grens wappert de Argentijnse vlag, twee lichtblauwe banen langs een witte en een lachende zon in het midden. Ik sta hier op zevenendertighonderd meter hoogte tussen de besneeuwde bergtoppen van de Andes. Het is begin maart nog volop zomer, de lucht is blauw en voor me slingert de weg als een zwarte loper tussen de rotsen en riviertjes van smeltwater door richting het dal. Met mijn motor kan ik stoppen en afslaan waar en wanneer ik wil. Een totale euforie maakt zich van me meester.

Thee slurpen

In Argentinië zie ik overal mensen van jong tot oud samen een thee-achtig drankje slurpen door een metalen rietje, een thermoskan onder hun oksel. Mate drinken is voor Argentijnen hetzelfde als fietsen voor Nederlanders. Dan kan je dat maar beter duurzaam doen, met thee van het merk Guayakí.

Om hier meer over te weten te komen, spreek ik in Buenos Aires af met Alex Pryor, een van de oprichters van Guayakí. Niet op de zaak maar bij hem thuis. Terwijl de huishoudster me naar een woonkamer vol Guayakí-producten leidt, komt Alex uit de keuken met de mate die we samen zullen drinken. Hij is die ochtend in alle vroegte teruggekomen van een zakenreis en aangezien het drinken van mate volgens hem helpt tegen vermoeidheid, schenkt hij  nog maar eens in.

Tegen ontbossing van het regenwoud

In zijn studietijd in Californië zag Alex in 1996 op satellietfoto’s dat in de honderd jaar daarvoor, ruim vijfennegentig procent van het Atlantische regenwoud was ontbost. Samen met een compagnon richtte hij daarom Guayakí op, dat mate-producten verkoopt, zoals pakken blaadjes, theezakjes en flesjes.

Met de opbrengsten financiert Guayakí herbebossingsprojecten in het regenwoud in het noorden van Argentinië, Paraguay en het zuiden van Brazilië waar de yerba mate, zoals de blaadjes heten, vandaan komt. Het bedrijf ontleent zijn naam aan een inheemse stam in het oosten van Paraguay.

Goed doen als business model

In de jaren na de oprichting ontwikkelden ze het Market-Driven-Restoration model: de opbrengst van de verkoop gaat naar de boeren die de biologische yerba mate verbouwen. Biologische landbouw verrijkt de bodem van het regenwoud, de eerste stap voor herstel van het ecosysteem.

De volgende stap is daadwerkelijke herbebossing met inheems hardhout. Dat doen de boeren als tegenprestatie voor de afname van de yerba mate tegen tot wel twee keer de gangbare marktprijs.

Guayakí wil in 2020 ruim tweehonderdduizend acres - tachtigduizend hectare - regenwoud hebben hersteld en meer dan duizend banen gecreëerd. Van deze gecombineerde doelstelling is nu na ruim tien jaar al zo’n vijftig procent bereikt. Geweldig hoeveel je kunt bereiken als je aan de slag gaat!

Ook op kleinere schaal

Terugdenkend aan Alex’ instelling van handen uit de mouwen en aan de door Guayakí behaalde resultaten, spreek ik een paar weken later met María José, die ik via Couchsurfing heb ontmoet.

Ze vertelt dat ze als lerares op een basisschool dagelijks ziet hoeveel frisdrank haar leerlingen drinken. De plastic flessen worden na consumptie op straat gegooid. Om het bewustzijn over de schadelijke effecten van teveel frisdrank en het recyclen van plastic te vergroten, heeft ze de kinderen laatst binnen een week zesduizend plastic flessen laten verzamelen en daarmee een levensgroot speelhuis gebouwd.

Iedereen kan het verschil maken

Mensen hoeven dus niet uitzonderlijk te zijn om een verschil te maken. María José is gewoon een twintiger op een school in een Argentijnse provinciestad. Net zoals Alex een gewone man is die zich heeft laten inspireren door satellietfoto’s.

Bijzonder is dat ze hun idee hebben uitgevoerd. Plannen maken en ideeën krijgen kan iedereen, maar met het daadwerkelijk uitvoeren maken ze verschil in het leven van anderen.

Rijd je mee?

De komende weken schrijf ik op Grensverleggers over mijn avonturen onderweg, en over een aantal inspirerende ondernemers. Rijd je mee?

Dit zijn fragmenten uit het boek Tijd om te Schakelen. Het eerste hoofdstuk kan je online lezen. Lezers van Grensverleggers die een exemplaar willen bestellen, krijgen 10% korting met de kortingscode MVONL.



Geef een reactie