Image Image Image Image Image Image Image Image Image
passport stamp
Grensverleggers Redactie

Wekelijks interviewen wij Nederlandse ondernemers die op verantwoorde wijze zaken (willen) doen in Azië, Afrika en Latijns Amerika. Bekijk profiel → Bekijk alle blogs →

Datum

25 February 2016

Reacties

1 Reacties

Categorieën

Een rigoureuze chocoladerevolutie

25 February 2016 | By | One Comment

Als het aan chocolademakers Rodney Nikkels en Enver Loke ligt, komt er vandaag nog een chocoladerevolutie op gang. Want chocolade zoals we die kennen, doet weinig goeds voor boeren. Loke: “Als je écht het beste voor hebt met cacaoboeren, dan bied je hun een hogere prijs dan de fairtrade prijs.”

Enver en Rodney

Rodney (links) en Enver (rechts) in hun chocoladefabriek

In 2008 organiseerden Rodney en Enver het chocoladefestival CHOCOA in Amsterdam. Het idee was om mensen laten zien hoe chocolade gemaakt wordt. Die zelfgemaakte repen werden door het publiek én  winkels enthousiast ontvangen. Dat was het begin van hun bedrijf in Amsterdam: Chocolatemakers.

Zo’n acht jaar later zijn de mannen nog steeds gek op chocolade.

Gorilla, Tres Hombres en Awajun

Rodney en Enver maken drie soorten repen: de Gorilla bar, de Tres Hombres en de Awajun reep. En die repen liggen in winkels door heel Nederland, ook op de Waddeneilanden, België en in een zaakje in Engeland. Ieder met een eigen verhaal.

Zo wordt de Gorilla bar gemaakt van Virunga-cacao van een plantage aan de rand van het Virunga Nationale Park in Oost Congo. In dat park leven de laatste berggorilla’s. Om de aantasting van hun leefgebied door lokale bewoners tegen te gaan, is cacao aangepland aan de rand van het park. Het hout in het leefgebied van de berggorilla’s, dat eerder gekapt werd voor inkomen of landbouw, blijft staan. Inkomen verdienen bewoners met cacao.

Bij de Tres Hombres draait het verhaal om duurzaam vervoer. De cacaobonen voor deze reep komen uit de Caraïben en worden vervoerd met het zeilschip de Tres Hombres. Dit schip vaart volledig op windkracht. Er zit geen motor op het schip. “En in Amsterdam vervoeren we vervolgens alle repen, niet alleen de Tres Hombres, met een bakfiets”, voegt Loke toe.

De Awajun indianen verbouwen cacao voor de Awajun reep. Zij leven in de jungle van het Amazone regenwoud in het noord-oosten van Peru. De indianen verdienen met deze biologische cacao voldoende inkomen om fatsoenlijk van te kunnen leven. Geld verdienen door hout uit het tropisch regenwoud te verkopen of te kappen voor landbouw en veeteelt is niet meer nodig.

Keuzes met consequenties

Eén ding hebben alle drie de chocoladerepen gemeen, ze “maken blij”. De consument wordt blij van de chocolade, maar de cacaoboeren en natuur ook. “Wij willen chocolade maken op zo’n manier dat chocolade altijd blijft bestaan”, vertelt Loke. “En dat betekent rigoureuze keuzes maken.”

Keurmerken voor cacao doen het op papier goed, maar in praktijk krijgen de cacaoboeren nog steeds te weinig betaald

Loke: “Zo werken we met biologische cacao het liefst van gemengde teelt, agroforestry. Op de plantage staat niet alleen cacao, maar ook hout en fruit en andere ondergewassen zoals vanille. De bodem blijft hierdoor vruchtbaar en de biodiversiteit groot. Gif en kunstmest kom je bij ons niet tegen.”

Keurmerk

“Wij werken bewust niet met certificeringen”, vertelt Loke. “Keurmerken voor cacao doen het op papier goed voor boeren en het milieu, maar in praktijk krijgen de cacaoboeren nog steeds te weinig betaald om fatsoenlijk te kunnen leven, familie te onderhouden en kinderen naar school te sturen. De cacaoprijs die naar boeren gaat moet omhoog.”

Bittere waarheid

Dit gaat volgens Loke alleen werken als er ook meer transparantie komt in de keten. “Het moet duidelijk worden hoe de prijzen en handel van cacao in elkaar zit. Maak directe handel de norm. Bij tussenpersonen en coöperaties blijft namelijk veel geld hangen… Ook dat beetje extra dat jij in de supermarkt betaalt voor een keurmerk.

Samen met die transparantie moet er een substantieel hogere prijs komen voor cacao. Cacao-multinationals die grote massa’s cacao tegen weinig geld eisen, houden een lage prijs in stand.”

De chocolade die we nu veelal eten is te goedkoop en waar het vandaan komt bijna niet te traceren

Die cacao-multinationals behouden veel macht. Het probleem is namelijk dat bijna niemand zijn eigen chocolade maakt. Loke: “Merken in de chocoladesector laten hun chocolade maken bij deze multinationals en kopen het dan daar in. Een stuk of zes multinationals bepalen de cacaoprijzen.

Zo komt de chocolade voor de repen van Verkade of Tony’s Chocolonely en vele andere merken uit dezelfde fabriek. Misschien wil je dit als consument niet horen, maar het is de bittere waarheid.”

Chocoladerevolutie

“De wereld is een groot chocoladespeelveld. Dat kunnen we op vele manieren proberen te beïnvloeden. Denk aan gunstigere BTW condities voor biologische landbouw of; hoe duurzamer je zaken doet, hoe lager de winstbelasting. Maar dat zijn politiek lastige ingrepen en is bijna niet te controleren.

Wij zien liever dat de sector transparant wordt. Wat gebeurt nou waar? Dan kun je als bedrijven bij elkaar gaan zitten en zeggen: wat zullen wij aan deze problemen doen. Wij willen ook dat cacaoboeren zich beter gaan organiseren en bedrijven kennis met hen delen. Geef boeren een stem.”

Waar het volgens Rodney en Enver op neer komt: de chocolade die we nu veelal eten is te goedkoop en waar het vandaan komt bijna niet te traceren. Loke: “Massachocolade zal altijd blijven bestaan, maar bedrijfjes zoals die van ons ook. En er gaan er heel veel van komen als het aan ons ligt.

De chocoladerevolutie zal van onderaf plaatsvinden. Kleine bedrijfjes die cacaoboeren een goede prijs betalen voor cacao en kennis overdragen zodat deze boeren sterker staan in hun keuze aan wie ze leveren.”

Volg me

Reacties

Voeg een reactie toe